Sandi staarde in de diepte, alles leek oneinig ver, de voorwerpen die net nog vlak voor haar neus stonden waren oppeens meters verschoven in haar ogen. In haar handen klemt ze een klein bruin boekje, de randen van de verkleurde bladzijdes waren van goud, ze schitterden in het vlammetje van de kaars. Sandi haar knokkels waren wit geworden van de kracht waarmee ze het boekje vast hield. 'Mama''zegt ze schor, 'mijn mama'.

Ze staat op en loopt met het boekje in haar ene hand en de kaars in haar andere hand naar de steile trap die leidt naar de overloop van het kleine huisje waar ze samen met haar vader woont. 'Papaaaaaaa, 'roept ze, met haar kaken op elkaar geklemd, 'Papaaaa hoe kon je'. Ze rent de trap af en stormt de kleine woonkamer in, 'je zei dat mama het niet geredt had door een complicatie met de bevalling, dat alles goed ging tot op het einde' , ze snakte naar adem om vervolgens nog harder te schreeuwen, 'ik heb het gevonden, haar dagboek, en ik heb nog niet alles gelezen maar genoeg om met heel veel vragen te zitten' wie is Adizar?, over welke vloek heeft ze het? En hoezo vloek? er bestaan immers geen tovenaars, of spreukenmeester of wat voor fabel achtige wezen dan ook!', Sandi keek haar vader woest en vol onbegrip aan, 'wat is er gebeurd papa?, de waarheid dit keer ik ben veertien en je kan me niet meer van alles wijs maken!

'Prinses' , John slikt, hij zoekt naar woorden en sluit zijn ogen, 'dit zal niet zomaar in een paar woorden uit gelegt zijn',  zegt hij zuchtend. 'ik heb alle tijd, alle tijd kom maar op' hoort hij zijn dochter zeggen. Hij loopt naar zijn dochter toe, met haar sluik vallende bruine haar, en fel blauwe ogen is ze geen meisje waar je om heen kan kijken, haar ogen priemen overal door heen. Iedere dag begint ze meer op haar moeder te lijken, schiet er door zijn hoofd heen, ze is amper 1 meter 56 maar ze staat altijd haar mannetje, dat heeft ze ook van haar moeder. 'lieverd' hij pakt haar hand en laat zijn vingers over het dagboek glijden, beelden flitsen door zijn hoofd, Seri de moeder van Sandi, Adizar, Aliva, de vloek, de blauwe schaduw, hij opent zijn ogen en kijk recht in de fel blauwe ogen van Sandi, 'je bent speciaal ',zegt hij en draait zich om.

'ik ben speciaal, is dat je uitleg' zegt Sandi woest, 'wat heb ik daar nou weer aan, ik wil weten wat er allemaal gebeurd is en wat is de wereld waar mama over schrijft? waarom mag ik daar nooit mee in aaraking komen? waarom mag ik niet weten dat ik nog ergens een leven kan leiden? vertel het me papa' haar boosheid maakt plaats voor ongebrip ongeduld en verdriet, tranen komen op en branden in haar ogen.

En zo staan ze tegen overelkaar, vader en dochter met tussen hun in het kleine bruine dagboekje wat ooit van haar moeder was geweest. Er volgt een lange stilte, Sandi wacht op antwoord en kijkt haar vader vragend aan, hij gebaart haar stil te zijn en wijst naar het dagboek. Voordat ze de honderd nieuwe vragen kan spuien laat ze het dagboek vallen, het word gloeiend heet, ze grijpt naar haar hand 'Auw'schreeuwt ze, vol ongeloof blijven haar ogen steken op de grond, het boekje slaat open en alsof er een harde wind door huis blaast word het open geblazen, de bladzijdes beginnen als een gek om te slaan tot ze precies op het midden van het dagboek zijn, de gouden randen van de bladzijdes lichten op, eerst heel zwak maar als snel worden het verblindende stralen.Twee paar ogen houden het alles goed in de gaten, de stralen vormen één geheel en worden een gigantisch gouden lichtbol, dit alles in doodse stilte, en zo snel als het begon zo snel houdt het ook weer op, het boek klapt dicht, en blijft dood stil liggen. Na enkele seconden kijkt Sandi op, haar vader kijk haar aan, 'het is tijd'zegt hij 'dat ik je niet meer kan beschermen tegen het kwaad, jij bent nou eenmaal uitgekozen en daar verander ik niks meer aan, dat je het dagboek hebt gevonden geeft aan dat ze je nodig hebben daar, en zal ik je moeten voor bereiden zoals ik je moeder belooft hebt'.

Hij loopt naar zijn dochter die lijkbleek met grote ogen vol onbegrip luistert. Hij pakt haar en en samen gaan ze bij de eettafel zitten, het dagboek ligt tussen hun in, John neemt een diepe hap lucht en begint zijn dochter te vertellen, en verhaal waar vele geheimen en onopgelosten zaken in voor zullen komen, over het Wapen van Aliva, het Familie wapen van Sandi.